Als er iets is wat ik goed kan is het ergens aan beginnen en niet meer stoppen totdat de klus helemaal naar mijn zin geklaard is. Dan kan ik ook intens genieten en lekker mijn OCD de vrije loop laten. Mijn verjaardag was een super project, daar heb ik ook intens van genoten en heel veel energie uit gehaald. Maar dan is het ineens 1 december en denk ik bij mijzelf dat het toch allemaal te snel gaat en dat ik nog zoveel moet doen. Ik bedenk mij snel dat het ieder jaar zo is aan het einde van het jaar en dat ik zoals ieder jaar mijn blik op oneindig moet zetten en het dag per dag moet aanpakken… en vooral niet paniekeren!
Er is nog veel te doen voor alle te vieren gelegenheden (en dat zijn er genoeg, trust me!) en ik wilde nog zoveel doen aan mijn blog. Layout veranderen, kleuren aan het seizoen aanpassen, gewoon wat leuke aanpassingen, het is er weer tijd voor. Maar de inhoud blijft prioriteit nummer één na mijn gezin en familie welliswaar. Daarom heb ik bedacht dat ik de website gewoon zo laat, in ieder geval tot januari, zodat ik de drukte van december op een nog redelijk geordende manier kan afronden. Inhoudelijk ga ik door totdat ik er letterlijk bij neerval, misschien niet elke dag een nieuwe post, maar zoveel als mogelijk is. Er ligt nog genoeg om te reviewen en ik heb nog genoeg borrelende ideeën die uitgewerkt moeten worden.
Mijn mini-me heeft nog een verjaardag voor de boeg en een heus meidenfeest, daar moet mama zich uiteraard wel voor uitsloven, toch?! Dan hebben we uiteraard nog Sinterklaas en Kerst, dat kan ook niet zomaar voorbij gaan, er moet gevierd worden. Oh en laten we het kleine pareltje van 31 december niet vergeten, op naar een nieuw jaar welke ook met een knal ingeluid moet worden. Alles onder controle zie je wel, alles loopt volgens schema, het is gewoon een kwestie van prioriteiten stellen en time management toepassen, zonder te paniekeren!
Maar dan heb je soms van die dingen die gebeuren, die je niet in de hand hebt en waar je helemaal niks aan kan doen of kan veranderen. Wachten, afwachten, heeft tijd nodig, rustig aan, moet vanzelf helen… bla bla bla [ik ben zeer ongeduldig]. En toch is het zo en kan ik niks doen en daar heb ik dan moeite mee. Al mijn goede bedoelingen, meesterlijke planningsvermogen, mijn energie voor 1000 en mijn wil om te helpen… ik heb er niks aan, want het is zoals het is [zucht zeer diep]. Mijn vader moet weer geopereerd en mijn stiefmoeder loopt op haar laatste dampen en ik kan niks doen, uiteraard doe ik wat ik kan, maar ik kan het niet beter maken of laten verdwijnen. Daar zit ik ook met mijn hoofd en mijn gedachten, ik kan het niet zomaar uitzetten, ondanks alle leuke projecten die deze maand lopen.
Verder kan ik melden dat we de buikgriep allemaal weer hebben overleefd, al leek het even niet zo, er leek een tweede ronde aan te komen. Mijn kinderen, man en ik waren overtuigd dat dit toch echt het einde moest zijn, wat een buikpijn hebben wij gehad en voor iedereen die nu ziek is of het nog wordt, sterkte! Dankzij de griep loop ik ook achter met de was, de strijk en wat aller hande zaken thuis, maar ik heb uit betrouwbare bron dat de was niet wegloopt, dus laat ik het voor wat het is. Alles is schoon en gewassen en dat is toch het aller belangrijkste.
Mensen zijn al bezig met de kerst, hebben soms de boom al in huis, voor mij is dat nog even heel ver van mijn bed… eerst maar eens 5 december en dan zien we weer wat die week erop te doen is 😉
Liefs,
Wojis
